شعر نو

از بيشمار آدمهايي

که توي صف مي ايستند

توي صف مي نشينند

 و توي صف خوابشان مي برد

تنها مادرم را دوست دارم

که شعار نمي دهد...

و درد مفاصلش از محافظه کاري نيست

او تنها بقاي خانواده برايش مهم است

و سازش کاري اش هيچ ربطي به شعور جمعي ندارد

از بيشمار آدها

از بيمشار

تنها مادرم را که در جدال اصالت و عصيان

هنوز روستايي فکر مي کند

روستايي توليد مثل مي کند

و روستايي اگر نايي داشته باشد

با حرکات منقطع دستمالش رقص...

از بيشمار آدمها

تنها مادرم را که صف هاي بي حيا-خوش بانکها

هنوز نتوانسته اند تخيلش را از صبوري تهي کنند

هنوز مادرم را

 که بي محابا يک زن است و

 بي مزايا خانه دار

حسابش پاک است

 

(امين حيدري)