زندگی زیباست اگر چه هر روز و هر لحظه از آسمان غم ببارد. باز در زمین گل و پروانه و شکوفههای بهاری خودنمایی میکنند. نوشته شده در سه شنبه 101/12/2ساعت 3:57 عصر توسط خاله سارا نظرات ( ) | |Adblock test (Why?)

زندگی کن و لبخند بزن به خاطر آنهایی که با لبخندت زندگی می کنند . از نفست آرام می گیرند و به امیدت زنده هستند ، و با یادت خاطره می سازند . نوشته شده در سه شنبه 101/12/2ساعت 3:59 عصر توسط خاله سارا نظرات ( ) | |Adblock test (Why?)

[unable to retrieve full-text content]داراي اين قصه يه نشوني از خودت بذار...

فالی بزن به نیت باران، غزل بخوان. من می روم کنار خدا، یا نمی روم؟ من باز هم رفوزه شدم، تنبل کلاس. بالاتر از حروف الفبا نمی روم. دارا انار داشت، ولی، آه، آن طرف. دیگر سراغ غربت سارا نمی روم. ********** دوران مدرسه با این شعر برا خودم یه دنیا ساخته بودم قد یه اتاق تنگ و سرد اما انگار حالا دنیام از اون...

چه ساده بودم...وقتي که فکر مي کردم نيمه ي گمشده اي وجود داره که تنهايي آدمو پر مي کنه... آدم تنها مياد تنهام مي ره. فقط از يه موقعيت هايي استفاده مي کنه و يه موقعيت هايي رو هم به باد مي ده. ولي در کل بختت که سياه باشه با هيچي نمي توني سفيدش کني...اصل

گل پونه گل پونه دلم از زندگي خونه کسي جز تو نمي دونه چقد حالم پريشونه********تو اين دنياي وارونه برام هر گوشه زندونه

 اي مرغ سعادت تو به بام که پريدياي کاش که کاشانه من زير پرت بوداي کاش که از حال دل من خبرت بوداي کاش دمي از سر کويم گذرت بودمن مرغ اسيرم که ندارم پر پروازاي کاش که کاشانه من زير پرت بودمن مرغ اسيرم که ندارم پر پروازاي کاش که کاشانه من زير پرت بود

إلهي لا تَکِلني إلي نَفسي طَرفَة عَينٍ أبداً

سنگم سنگ سنگ بي کم و کاست و چنان در آغوش فشزده ام خود را که رهايي را گريزي جز شکافتن نيست...

از بيشمار آدمهايي که توي صف مي ايستند توي صف مي نشينند  و توي صف خوابشان مي برد تنها مادرم را دوست دارم که شعار نمي دهد... و درد مفاصلش از محافظه کاري نيست او تنها بقاي خانواده برايش مهم است و سازش کاري اش هيچ ربطي به شعور جمعي ندارد از بيشمار آدها از بيمشار تنها مادرم را که در جدال اصالت و عصيان هن...

مَن از مَرگِ ماهــــي ها مي تَرسَم وَگَرنه دَردِ دلم را به دَريــــا مي گُفتم

چقدر عاشق شعرهاي سهراب سپهري ام!! يادش بخير يه روزايي که بچه مدرسه اي بودم. کارم خوندن کتاب شعر سهراب  و حفظ کردن شعرهاش بود. هر کجا هستي باش! آسمانت آبي و تمام دلت از غصه ي دنيا خالي!

  سُبوحُ يا قُدوس

زندگي دشت غم استچه توان کرد در اين دشت غريبچقدر سخته داغ عزيز، عزيزي رو از دست داديم که فکرشم نمي کرديم. قانون دنيا چقدر ترسناکه. چرا ما بدنيا ميايم که بخواد اينطور بريم. من از اين دنيا مي ترسم.نفر بعدي کيه؟ نوبت من کي هست؟      بعد از چند سال که به وبلاگم سر زدم ميبينم هنوز بازديد کننده داره. جالبه...